2 komentarze

Czytaj ten artykuł w:

Przypadki nagłych padnięć oraz obrzęków u świń w różnym wieku

W fermie zaobserwowano nagłe padnięcia świń oraz objawy takie jak nasilone obrzęki oraz gorączkę do 41.5ºC.

Opis fermy

Ferma świń była położona w Wielkopolsce. Stado podstawowe liczyło 250 loch. Chlewnia produkowała materiał zarodowy w związku z tym wszystkie loszki kwalifikowane jako przyszłe matki były utrzymywane do osiągnięcia 100 kg masy ciała. Knurki oraz nie rokujące loszki po odsadzeniu były sprzedawane na fermę tuczu. W rozrodzie wykorzystywano nasienie z zakupu. Prosięta odsadzane były średnio w 28. dniu życia. Rocznie odchowywanych było około 6200 warchlaków. Zasada „całe pomieszczenie pełne, całe pomieszczenie puste” była ściśle przestrzegana. Warunki środowiskowe, w których odchowywano zwierzęta były dobre. Status zdrowotny fermy określono jako bardzo wysoki. Stado było wolne od następujących drobnoustrojów: Brahyspira hyodysenteriae, Salmonella spp., dermonekrotoksycznych Pasteurella multocida, PRRSV, Actinobacillus pleuropneumoniae, Mycoplasma hyopneumoniae., Leptospira spp.,. Badania laboratoryjne wykazały że w gospodarstwie występowały - Bordetella bronchiseptica i Lawsonia intracellularis. Nie stwierdzano także przypadków PMWS. W stadzie podstawowym prowadzono rutynowe szczepienia profilaktyczne przeciwko kolibakteriozie (loszki na 8 i 3 tygodni przed porodem oraz lochy na 3 tygodnie przed porodem) oraz szczepionką skojarzoną przeciw różycy i parwowirozie świń (loszki – po ukończeniu 5,5 oraz 6,5 miesiąca życia oraz lochy na 3 tygodnie przed porodem). Nie prowadzono szczepień przeciwko PCV2.

Opis przypadku

W czasie pierwszej wizyty lekarskiej, stwierdzano przypadki nagłej śmierci w grupie loszek o masie ciała 70 - 100 kg bez uprzednich symptomów chorobowych, lub objawy kliniczne takie jak masywny obrzęk twarzoczaszki, uszu i przedpiersia (ryc.1), wzrost temperatury ciała do 41,5ºC. U pojedynczych zwierząt obserwowano również objawy nerwowe (opistothonus, pozycja leżąca, wykonywanie ruchów wiosłowych kończyn). Zachorowania dotyczyły 15% samic, a śmiertelność wzrosła do 6%. W ciągu kolejnych tygodni podobne objawy kliniczne z nieznacznie niższą intensywnością występowały również w sektorze warchlakarni oraz u loszek w wadze do 70 kg. W następnych tygodniach zaobserwowano analogiczne lub zbliżone objawy kliniczne, lecz bez przypadków neurologicznych, u loch luźnych i przebywających na porodówkach oraz u prosiąt osesków.

Oedema symptoms

Ryc. 1. Zmiany obrzękowe.

Opis sekcji zwłok i wykonywanych badań laboratoryjnych

Do badań zostały przesłane 4 chore warchlaki. Stwierdzono u nich ciastowaty obrzęk dolnych partii ciała, który u dwóch z nich spowodował nagromadzenie się płynu pod skórą w okolicy mostka (Ryc. 3). Temperatura ciała zwierząt wynosiła 41,00C - 41,30C. W przeprowadzonym badaniu sekcyjnym stwierdzono nacieczenia galaretowate w tkance podskórnej szczególnie dolnych części ciała zwierząt (Ryc. 2., 3.) a także surowiczo – włóknikowe zapalenie w obrębie jamy worka osierdziowego (Ryc. 4.) i opłucnej.

Swelling of the subcutaneous tissue, a large amount of fluid egressing after incision of skin in the lower part of the body

Ryc. 2. Obrzęk tkanki podskórnej, duża ilość płynu wydostająca się po przecięciu skóry w dolnych partiach ciała.

Accumulation of fluid beneath the skin in the sternum area

Ryc.3. Gromadzenie się płynu pod skórą w okolicy mostka.

Delicate and fragile fibrin between the epicardium and pericardial sac

Ryc. 4. Delikatny i kruchy włóknik między nasierdziem i workiem osierdziowym.

Badanie bakteriologiczne wykonywano kierując się zaobserwowanymi zmianami sekcyjnymi. Z uwagi na to że, nie stwierdzono kulawizn oraz objawów nerwowych u badanych zwierząt, nie pobierano materiału ze stawów i płynu mózgowo-rdzeniowego. Materiał stanowiły odciski jałowo pobranych wycinków narządów i wymazy pobierane bezpośrednio przy otwieraniu jam ciała.

Materiał nanoszono na podłoża agarowe z dodatkiem krwi końskiej i agar wybiórczy McConkey’a wykonując posiew redukcyjny. Jednocześnie na każdej połowie płytki z dodatkiem krwi końskiej wykonano posiew liniowy Staphylococcus epidermidis. Potwierdzenie przynależności do gatunkowej drobnoustroju wykonywano za pomocą badań biochemicznych (Vitec) i metodą PCR.

Wyniki badań laboratoryjnych

W badaniach bakteriologicznych stwierdzono jedynie wzrost drobnoustrojów z gatunku Haemophilus parasuis (H. parasuis). Przynależność do gatunku H. parasuis określano wstępnie na agarze z krwią końską oraz na podstawie wzrostu bakterii w postaci bardzo drobnych niehemolitycznych kolonii (wygląd przypominający jak ukłucie szpilki) wykazujących obfity wzrost w okolicy posianych koloni Staphylococcus epidermidis (satelityzm).

W przypadku wymazów ze zmian patologicznych od sekcjonowanych warchlaków, materiał badano także bezpośrednio metodą PCR. Wyniki badań przedstawiono w tabeli I .

Table I. Diagnostyka laboratoryjna Haemophilus parasuis na błonach surowiczych i surowicy krwi.

tkanka warchlak 1 warchlak 2 warchlak 3 warchlak 4
Izolacja + PCR/PCR z tkanek
opłucna +/+ +/+ +/+ +/+
osierdzie +/+ +/+ +/+ +/+
otrzewna -/- +/+ -/- -/-
surowica krwi +/+ -/- -/- -/+

Występowanie H. parasuis potwierdzono w miejscach typowych dla choroby Glässera. Stwierdzono obecność bakterii lub jej DNA (PCR) także w surowicy krwi co potwierdziło bakteriemię u dwóch z czterech badanych zwierząt.

Dodatkowo, szczepy H. parasuis wyizolowane od czterech sekcjonowanych warchlaków porównano ze szczepami obecnymi u innych zwierząt stadzie. W tym celu pobrano 20 wymazów od zdrowych zwierząt (loch stada podstawowego, warchlaków i loszek). Wymazy z nosa badane były tradycyjną metodą bakteriologiczną wraz z wykorzystaniem techniki PCR ostatecznie potwierdzającej przynależność do gatunku.

Typowaniu molekularnemu metodą ERIC PCR poddano dziesięć izolatów H. parasuis uzyskanych ze stada - cztery od chorych zwierząt oraz sześć uzyskanych od zdrowych świń (ryc. 5.). Izolaty uzyskane od chorych charakteryzowały się identycznym profilem ERIC PCR. Poza tym, potwierdzono występowanie analogicznego profilu ERIC, u dwóch klinicznie zdrowych zwierząt (z wymazów z nosa). U pozostałych klinicznie zdrowych zwierząt stwierdzono także występowanie odmiennych szczepów H. parasuis charakteryzujących się odmiennymi profilami ERIC PCR.

Dendrogram

Ryc. 5. Dendrogram uzyskany przez porównanie szczepów H. parasuis uzyskanych z gospodarstwa, metodą ERIC PCR.

Terapia

Postępowanie terapeutyczne polegało na domięśniowym podawaniu amoksycyliny z kwasem klawulanowym tym zwierzętom w grupie, u których zaczynały pojawiać się wymienione objawy kliniczne. Wszystkie zwierzęta przez 14 dni otrzymywały w wodzie do picia amoksycylinę w dawce 20 mg/kg m.c. W wyniku tego postępowania nie obserwowano dalszych objawów klinicznych choroby.

Wnioski

W stadach o bardzo wysokim statusie zdrowotnym zakażenia H. parasuis bardzo często przyjmują formę ostrą. W takiej sytuacji wszystkie grupy wiekowe zwierząt są podatne na wystąpienie ostrych objawów klinicznych infekcji. Ta forma choroby Glässera charakteryzuje się zwykle objawami ogólnymi takimi jak: gorączka, apatia, zaburzenia oddechowe, ból obserwowany przy ucisku na tłocznię brzuszną (wyczuwalna palpacyjnie obrona mięśniowa), obrzęki stawów i kulawizny. Notowano także objawy nerwowe oraz podobnie jak w opisywanym przypadku obrzęki podskórne.

Zmiany anatomopatologiczne występujące w opisywanym ostrym przypadku chorobowym miały cechy ostrego zapalenia włóknikowego. Zmiany takie nie są charakterystyczne i dlatego rozpoznanie czynnika zakaźnego który je wywołuje w określonym przypadku opierać się musi na badaniu laboratoryjnym.

Specyficzne umiejscowienie obrzęku (dolne partie ciała) oraz jego ciastowatość może wynikać z niewydolności serca (obrzęki sercowe) a w szczególności z niewydolności prawokomorowej, która powoduje zastój krwi w krążeniu dużym. Wniosek ten koliduje ze stwierdzaną, w omawianym przypadku, obecnością bakterii H. parasuis w tkance podskórnej, co może sugerować obrzęk zapalny spowodowany czynnikiem bakteryjnym. Jednak, fakt ten można wytłumaczyć bakteriemią, czyli w tym przypadku wykrywaniem obecności bakterii w tkance podskórnej, pochodzącej z uszkodzonych naczyń krwionośnych.

Umiejętność różnicowania szczepów H. parasuis na poziomie stada jest ważna dlatego, że epidemiologia H. parasuis ma złożony charakter a zakażenie wywołane przez drobnoustrój jest procesem dynamicznym. W tym celu H. parasuis poddaje się typowaniu technikami, które umożliwiają różnicowanie tego drobnoustroju w obrębie gatunku (ERIC PCR). Szczególnie w stadach o wysokim statusie zdrowotnym, stwierdza się dominację określonych szczepów/szczepu, które mogą wywoływać zmiany chorobowe. W opisywanym przypadku wykazano że, wszystkie izolaty charakteryzujące się identycznym profilem ERIC PCR (było ich sześć) należały do jednego patogennego szczepu H. parasuis. Potwierdzono jego występowanie także u klinicznie zdrowych zwierząt. Fakt powyższy a także trwały efekt terapeutyczny zastosowanej terapii antybiotykowej (mimo braku szczepień), może dowodzić zwiększania się we wspomnianym gospodarstwie subpopulacji zwierząt odpornych na zakażenie szczepem chorobotwórczym.

Przypadki kliniczne na świecie

Ostre zaburzenia oddechowe u warchlaków18-mar-2013 4 lat 6 miesięcy 29 dni temu

Komentarz do artykułu

To miejsce jest przeznaczone do dyskusji między użytkownikami pig333.com a nie do zadawania pytań autorom artykułów

piotr.kneblewskLekarz weterynarii27-lut-2015 (2 lat 7 miesięcy 20 dni temu)

bardzo ciekawa publikacja !

Jaroslaw Sobczyk20-kwi-2016 (1 lat 5 miesięcy 27 dni temu)

Bardzo ciekawy artykuł. Pozdrowienia dla kolegi ze studiów Artura Jabłońskiego !!
Trochę to nie moja branża, zajmuję się drobiem w UK. Teraz jestem już w Polsce. Pozdrowienia dla załogi PIW-etu po AR w Lublinie !

Dostęp tylko dla użytkowników portalu 3trzy3. Zaloguj się aby dodać komentarz.

Niezarejestrowany użytkownik 333?Zarejestruj sięszybko i bezpłatnie i uzyskaj dostęp do wszystkich serwisówJesteś zarejestrowany w 333?WEJDŹKliknij tu jeśli zapomniałeś hasła, wyślemy je do Ciebie

tags