0
8. Jak w praktyce należy podchodzić do kontroli PRDC?
Jeśli Cano i Segalés podkreślili jedną rzecz szczególnie wyraźnie, to fakt, że nie istnieje jedno uniwersalne rozwiązanie dla PRDC. Nie wystarczy „zasypać” problemu antybiotykami, polegać wyłącznie na szczepieniach ani liczyć na to, że z czasem sam wygaśnie.
Cano ujął to następująco: „Kontrola PRDC to nie protokół — to system.” System ten musi zaczynać się od zrozumienia, z czym faktycznie mamy do czynienia, a następnie od zbudowania strategii dopasowanej do specyfiki dynamiki zdrowotnej danego stada.
Oto kluczowe elementy, które wskazali:
- Trafna diagnostyka jako punkt wyjścia: Bez niej działamy po omacku. Segalés podkreślał konieczność określenia, które patogeny są zaangażowane, jakie zmiany sekcyjne występują oraz w jaki sposób dochodzi do transmisji w danym systemie produkcyjnym. Oznacza to łączenie wyników sekcji, badań laboratoryjnych i danych produkcyjnych, a nie opieranie się na jednym źródle.
- Identyfikacja dominujących patogenów: Nie zawsze trzeba eliminować wszystko, ale konieczne jest ustalenie, co napędza obraz kliniczny. Jeśli Mycoplasma pełni jedynie rolę tła, a PRRS jest w fazie aktywnej, strategia powinna koncentrować się na stabilizacji i kontroli PRRS.
- Dostosowanie programów szczepień do przepływu produkcji i poziomu ryzyka: Nie chodzi o „odhaczanie” procedur, lecz o optymalizację terminów i doboru preparatów zgodnie z funkcjonowaniem systemu. Cano podał przykład modyfikacji terminów szczepień w określonych fazach odchowu w związku z obserwowanymi wzorcami krążenia wirusów.
- Poprawa zarządzania i bioasekuracji: Wentylacja, przepływ świń, obsada, procedury mycia i dezynfekcji — wszystkie te czynniki mogą zarówno nasilać, jak i ograniczać PRDC. Segalés przypomniał: „Bioasekuracja to nie plakat na ścianie. To codzienne zachowania.”
Kliknij tutaj, aby obejrzeć nagranie webinaru.
9. Jak różne systemy przepływu produkcji wpływają na PRDC
Jeśli istnieje jedna decyzja strukturalna, która przesądza o tym, czy PRDC jest możliwe do opanowania czy stanie się problemem przewlekłym, to jest nią sposób przemieszczania się świń w systemie. Zarówno Cano, jak i Segalés podkreślali, że temat ten nie podlega negocjacjom: projekt przepływu produkcji albo przygotowuje fermę na sukces, albo utrwala niekończący się cykl chorobowy.
- System przepływu ciągłego = problem ciągły: W systemach ciągłych nowe grupy świń są stale wprowadzane do środowiska nie w pełni opróżnionego i przygotowanego — często do budynków, w których obecne są starsze zwierzęta, utrzymujące się patogeny oraz luki w odporności populacyjnej. Według Cano tworzy to „idealne warunki do utrzymywania się i nasilania PRDC”. Patogeny nie tylko przetrwają — ulegają adaptacji i recyrkulacji, infekując kolejne partie zwierząt.
Segalés dodał, że w takich systemach wzorce diagnostyczne często wskazują na długotrwałe współkrążenie wielu patogenów, co utrudnia właściwe planowanie interwencji i ocenę skuteczności szczepień. „Jeśli świnie nigdy nie przestają się przemieszczać, problemy też nie mają przerwy” — podkreślił.
- Produkcja w systemie wsadów (all-in/all-out) = możliwość „resetu”: W przeciwieństwie do tego system all-in/all-out (AIAO) — przy prawidłowym wdrożeniu — daje fermom możliwość przerwania cyklu zakażeń. Zwierzęta wchodzą i wychodzą w tym samym czasie, a obiekt jest w pełni myty i dezynfekowany pomiędzy partiami. Pozwala to na: ```
- lepszą kontrolę patogenów
- bardziej uporządkowaną realizację programów szczepień
- czytelniejszą interpretację problemów klinicznych i subklinicznych
- łatwiejszą diagnostykę specyficzną dla danego etapu produkcji
- ```
Cano podkreślił, że nawet częściowe wdrożenie AI/AO (np. na poziomie pomieszczeń w odchowalni lub tuczarni) może przynieść istotne korzyści, o ile towarzyszy mu właściwa higiena i przerwy technologiczne.
Przepływ produkcji to nie tylko logistyka — to element strategii kontroli chorób. Jak ujął to Segalés: „Jeśli chcesz mieć kontrolę, potrzebujesz przerw. PRDC rozwija się tam, gdzie system nigdy się nie zatrzymuje.”
Kliknij tutaj, aby obejrzeć nagranie webinaru.
10. Jak zapewnić skuteczne wdrożenie strategii kontroli na fermie?
Nawet najlepszy plan kontroli PRDC nie ma znaczenia, jeśli pozostaje wyłącznie na papierze. Jak powiedział Cano: „Realizacja jest kluczowa. Plan pozostaje tylko planem, dopóki ktoś nie sprawdzi, czy faktycznie jest realizowany.”
Obaj prelegenci byli zgodni: wdrożenie jest często najsłabszym ogniwem. Nie chodzi o to, żeby wiedzieć, co należy zrobić, lecz o to, by mieć pewność, że działania są wykonywane prawidłowo i konsekwentnie.
Oto ich rekomendacje, jak domknąć lukę między planowaniem a praktyką:
- Jasna komunikacja: co, dlaczego i jak: Nie wystarczy powiedzieć „dziś szczepimy”. Trzeba wyjaśnić, co jest wykonywane, dlaczego ma to znaczenie oraz jaka jest rola poszczególnych osób. Zrozumienie celu zwiększa jakość wykonania.
- Wyznaczenie odpowiedzialności: Każde działanie — od szczepień, przez ocenę zmian płucnych, po mycie i dezynfekcję — powinno mieć konkretną osobę odpowiedzialną. Segalés podkreślił, że „wspólna odpowiedzialność często oznacza brak odpowiedzialności”.
- Tworzenie pętli informacji zwrotnej: Obserwacje z fermy są kluczowe. Jeśli personel zauważa kaszel czy słabą odpowiedź na leczenie, informacja ta powinna szybko trafiać do zespołu weterynaryjnego, a nie czekać do kolejnej wizyty. Cano zachęcał do budowania kultury raportowania, a nie tylko reagowania.
- Regularne audyty jako narzędzie doskonalenia, nie kontroli: Kontrole nie powinny służyć szukaniu błędów, lecz optymalizacji systemu. Segalés rekomendował proste checklisty audytowe obejmujące m.in. terminy szczepień, dokumentację oraz przestrzeganie zasad bioasekuracji.
To właśnie na etapie wdrożenia teoria spotyka się z praktyką. A jak podsumował Cano: „Nawet najlepszy protokół na świecie nie zadziała, jeśli nikt nie kontroluje, co dzieje się w chlewni.”
Zespół 333
