Kontrola App jest niezbędnym ogniwem kontroli pleuroneumonii w gospodarstwach PRRS dodatnich.

Opisany przypadek dotyczy przebiegu i zwalczania zakażenia Actinobacillus pleuropneumoniae (APP) na fermie o cyklu zamkniętym do jakiego doszło w latach 1990-tych.

Zakażenia wirusem PRRS można uznać za powszechne na terenach o wysokim zagęszczeniu hodowli świń, w takich przypadkach częsty jest pogląd, że bioasekuracja niewiele może pomóc. Jednak odpowiednie środki bioasekuracji muszą być wprowadzone aby zapobiec wprowadzaniu nowych szczepów wirusa.

W zakażeniach mieszanych PRRSV/PCV2 konsekwencje są gorsze gdy zakażenie PRRSV występuje przed lub jednocześnie z zakażeniem PCV2 w porównaniu do sytuacji, gdy ta kolejność jest odwrócona. Ten artykuł dowodzi, że ma to znaczenie przynajmniej w badaniach "in vitro", w odniesieniu do zespołu oddechowego świń.

Ponieważ zdecydowana większość gospodarstw jest endemicznie zakażonych M. hyopneumoniae, środki kontrolii stosowane wobec PRRS powinny obejmować także zwalczanie M. hyopneumoniae.

Straty związane ze zmniejszonych przyrostów wyniosły 13,1 € i 7,5 €/świnię w 21 tygodniu życia, odpowiednio u świń wysoko i średnio dodatnich w qPCR kierunku PCV2.

Na obszarach o dużym zagęszczeniu trzody chlewnej, duża część gospodarstw jest endemicznie zainfekowana. W takiej sytuacji, grupą najwyższego ryzyka są loszki.

Podejrzenie że wirusy PRRSV, PCV2 i SIV występują powszechnie na fermach zostało potwierdzone wysokim poziomem seroprewalencji.

W komercyjnych fermach świń krążą różne warianty PCV2. W jaki sposób oporność poszczepienna może wpływać na ewolucję PCV2?

Dodatni efekt stosowania szczepień przeciw PCV2 jest najbardziej widoczny w stadach intensywnie zakażonych wieloma drobnoustrojami, co pozwala na znaczą poprawę wydajności fermy i poprawia dobrostan świń. Dobre efekty immunizacji przeciw PCV2 są również widoczne w stadach o wysokim statusie zdrowotnym.

Stwierdzanie pojedynczych świń z objawami PCVAD w dużej populacji nie jest czymś wyjątkowym ponieważ immunizacja niekiedy wykonywana jest nieprawidłowo. Jak określić wpływ PCVAD w szczepionej populacji?

Jest to test pozwalający na weryfikację faktu, lub jakości szczepienia przeciw PCV2 przy wprowadzaniu świń do tuczarni.

Główną przyczyną niezadowalającej skuteczności szczepień przeciw PCV2 jest stosowanie generyków o niskiej jakości.

W 2012 roku w USA odkryto nowe, zmutowane warianty PCV2 (mPCV2), które często występowały w przypadkach PCVAD. Pojawiły się więc pytania czy obecnie dostępne szczepionki przeciw PCV2 chronią przed zakażeniami tymi nowymi szczepami.

Ograniczenie mieszania prosiąt i warchlaków opóźnia zakażenie PCV2. Utrzymywanie warchlaków w małych kojcach również istotnie zmniejsza prawdopodobieństwo wczesnej infekcji.

To co w największym stopniu przyczynia się do wzrostu opłacalności produkcji trzody chlewnej to nie minimalizacja kosztów a przede wszystkim maksymalizacja dochodu.

Mimo niewątpliwej przydatności badań laboratoryjnych, nie wolno nam zapominać, że badanie sekcyjne pozwala na częściowy zwrot straty wywołanej śmiercią świni.

Szczepienie loszek przeciw PCV2, poprzedzające inseminację nasieniem zanieczyszczonym PCV2 doprowadziło do ograniczenia wiremii, obniżenia siewstwa wirusa oraz ochrony płodów.

PCV2 jest niezwykle odporny na warunki środowiskowe oraz czynniki chemiczne i wysoką temperaturę

Dziś już niewiele osób wątpi w skuteczność szczepień przeciw PCV2 w odniesieniu do prosiąt zakażonych bezobjawowo. A w odniesieniu do loch?

Prezentowany model ekonomiczny został stworzony aby pomóc hodowcom i lekarzom w ocenie strat związanych z PMWS, kosztów z nimi związanych, oraz w wyborze najefektywniejszych metod zwalczania zespołu.

PCV2 może docierać do zarodków/płodów w czasie wiremii lub w wyniku inseminacji zanieczyszczonym nasieniem.

Analiza skuteczności szczepionek przeciw PCV2 była dramatycznie obniżona w przypadku błędów w zarządzaniu takich jak nadmierne mieszanie miotów czy bardzo duże grupy w warchlakarni.

Skuteczność szczepionek przeciw PCV2 w zwalczaniu chorób związanych PCV2 wykazano u prosiąt jak i loch. Ponadto, możliwe jest szczepienie zarówno loch i ich potomstwa.

Doświadczalne koinfekcje Mhyo i PCV2 dają rozbieżne wyniki.

PCV2 może być siany z nasieniem przez zakażone knury a wyniki badań wskazują na możliwość jego transmisji na loszki i lochy w wyniku inseminacji, co w efekcie może powodować zaburzenia w rozrodzie. Na razie brak jest jednak dowodów na to, że PCV2 wpływa na cechy nasienia.

Zmiany genetyczne mogą być związane z wzrostem zjadliwości lub zmniejszeniem immunogenności.

Najnowsze informacje na temat dróg siewstwa, sposobów transmisji, czynników ryzyka i patogenezy zakażeń PCV2.

Najskuteczniejszym sposobem uniknięcia strat w produkcji związanych z PCV2 jest uniknięcie wiremii w wyniku indukcji odporności biernej lub czynnej, która ogranicza krążenie wirusa w stadzie.

Biorąc pod uwagę szerokie występowanie zakażeń PCV2 i ich obecność zarówno u chorych jak i klinicznie zdrowych świń, podważa się rolę badań serologicznych jako metody diagnostycznej w tym kierunku.